“Met soms akelig scherpe observaties én een grote beeldenrijkdom bevriest Vindevogel de taferelen op ons netvlies.”
— De Morgen
Vindevogel beschikt over een geheel eigen stijl, poëtisch, maar toch aards en altijd trefzeker. Ze weet het verdriet van Iggy en haar angst om zich ooit nog aan iemand over te geven, volkomen invoelbaar te maken”
— Noord-Hollands Dagblad
“Met haar beeldrijke taal weet Vindevogel extra precies de bittere realiteit te vangen. Ze gaat pikzwarte humor niet uit de weg’”
— Knack Focus ***
BAKSTEEN,
verscheen in 2021 bij Uitgeverij Van Oorschot, vertaald naar het Duits en gepubliceerd bij Steidl Verlag.
Baksteen is een verpletterend boek over het opgroeien met een verslaafde ouder; Vindevogel toon, fijngevoeligheid en humor maken het menselijk en verteerbaar.
KORTE INHOUD
Een plotse erfenis in de vorm van twee grote zakken met stenen voert Iggy terug naar een jeugd vol fysiek geweld, de DDR en alcoholmisbruik. Na de aanvankelijke verbazing over de stenen komt Iggy erachter dat het geheel een muurschildering vormt. Bij het in elkaar puzzelen daarvan blijkt al snel dat er stenen mankeren. Samen met haar ex Luka begint Iggy een intense zoektocht naar de verdwenen stukken steen, en naar de waarheid. Die zoektocht leidt hen naar Berlijn. Daar leert Iggy haar inmiddels overleden vader beter begrijpen. Tegelijkertijd tracht Iggy de band tussen zichzelf en haar zus Pinkeltje te herstellen.
FRAGMENT
Tussen mij en de dag staan twee borsthoge zakken vol bouwafval in de portiek. Ik kijk om me heen, speur de straat af naar bouwfirma’s, lolbroeken of een candid camera, maar er springt nergens iemand tevoorschijn die ‘verrassing’ of ‘vergissing’ roept. Ik zet een stap achteruit, plots op mijn hoede. Dan merk ik het briefje op met mijn naam dat aan een van de zakken is geniet. De verbeelding jaagt me naar achter, veilig naar de eerste trede van de trap. In vetgedrukte letters staat daar boven mijn gedachte: Vrouw vindt bompakket bij de voordeur.
Het probleem is dat ik slecht van vertrouwen ben
PERS OVER BAKSTEEN
“In haar tweede roman rijgt Vindevogel het ene na het andere hartverscheurende beeld aaneen.”
— VPRO BOEKEN
“Vindevogel geeft haar verhaal lucht met speels proza en sterke metaforen. Haar metaforen roepen vaak krachtige beelden op. Bijvoorbeeld als ze de gasten op de begrafenis van Iggy’s vader beschrijft: ‘Onder hun mopshondogen een opeenstapeling van doorgezakte komma’s en gemiste kansen, en trillend, hevig trillend, alsof ze in een vorig leven chihuahua’s met angststoornissen waren geweest.’ Ja, dat is literatuur!”
— Volkskrant
“Vindevogel maakt van taal bijna iets gruwelijks. Hoe een verhaal zo pijnlijk, maar ook zo mooi en soms zelfs grappig kan zijn, het is bijna ongelofelijk.”
— Boekenkrant *****
Ik heb een hekel aan positivisme. Het unisono geloof dat alles altijd goed komt, werkt me op de zenuwen. En aanhangers van het genre zijn lieden die ik niet vertrouw. Lang heb ik me daar het hoofd over gebroken. Want het zijn geen nette overtuigingen, zeker niet op een strandlaken met een bakje verse druiven en een gezond kind in de branding. Daar las ik Baksteen van Femke Vindevogel, een boek over kindermisbruik, alcoholverslaving en vernielzuchtige liefde. Ik raad het aan omdat het even gruwelijk als grappig is. Het is de verdienste van Vindevogel, die in Jabbeke woont, schilderijen maakt van stoelen en een meedogenloze taalpower heeft. Je moet het maar doen, zoveel tegenslag met zoveel vaart en branie uitbraken dat het leidt tot troost, geamuseerd gemonkel en totaal ongemak. Het is niet unisono en het liep al mis nog voor het afgelopen was. Goddank voor de literatuur.
— An Olaerts, binnenlanredacteur en columnist, Standaard